Montessori Eğitimi ve geleneksel eğitim yöntemlerinin karşılaştırılması farkların daha rahatça görülebilmesi için önemlidir.
Geleneksel Eğitim: Çocuk öğrenmenin ezberleme olduğunu öğrenir. (rote learning)
Montessori Eğitimi: Çocuklar öğrenmeyi öğrenir.
Sonuç: Ezberleyerek öğrenen çocuk bilgisine hakim değildir ve bilgiyi çabuk kaybeder oysa Montessori çocukları öncelikle öğrenme mekanizmalarını geliştirir ve bilgiyi hayata geçirecek şekilde öğrenir.
Geleneksel Eğitim: Çocuğa yetişkinin öğrettiği düşünülür.
Montessori Eğitimi: Çocuk kendisi öğrenir.
Sonuç: Öğrenme deneyimi kişinin bireysel olarak yaşadığı bir deneyimdir. Bir yetişkinin çocuğun öğrenme sürecine katkısı olabilir ama öğrenen çocuktur.
Geleneksel Eğitim: Çocuk dış-disipline uyar.
Montessori Eğitimi: Çocuk iç-disiplin geliştirir.
Sonuç: Dış-disipline uyan kişiler disiplini temin eden mekandan ayrıldığı anda disiplini kaybeder. Oysa iç-disiplin kişinin kendisinden kaynaklanır ve birey için çok değerli bir özelliktir.
Geleneksel Eğitim: Kişi topluluğun seviyesine uyum sağlamak zorundadır.
Montessori Eğitimi: Eğitim kişinin kendi becerilerine ve hızına göre belirlenir, kişiye özeldir.
Sonuç: Geleneksel eğitimde daha fazla öğrenmeye hazır olan çocukla öğrenmek için daha fazla tekrara ihtiyaç duyan çocuk için yapılabilecek bir şey yoktur. Oysa Montessori Eğitimi’nde çocuk sürekli olarak ilerler ve hiçbir konu eksik bırakılmaz.
Geleneksel Eğitim: Çocuk yetişkin tarafından belirlenen konuyu çalışır.
Montessori Eğitimi: Çocuk ilgisi doğrultusunda çalışabilir.
Sonuç: İlgisi doğrultusunda çalışabilen kişiler daha hızlı ve verimli öğrenirler ve daha başarılı olurlar.
Geleneksel Eğitim: Soyut kavramlar soyut olarak sunulur.
Montessori Eğitimi: Soyut kavramlar somut olarak sunulur.
Sonuç: Soyut kavramları soyut olarak anlama becerisi oldukça ileri yaşlarda gelişir bu nedenle çocuğa soyut kavramları soyut anlatmaya çalışmak sonuçsuz bir uğraştır.
Geleneksel Eğitim: Çocuğun öğrenme süresini öğretmen belirler.
Montessori Eğitimi: Çocuk öğrenme süresini kendi belirler.
Sonuç: Geleneksel eğitimde merkez öğretmendir ve öğretmenin hızı temel alınır, Montessori Eğitimi'nde ise merkez çocuktur ve çocuğun hızı eğitimin hızını belirler.
Geleneksel Eğitim: Çocuk çalışmalarını sürekli olarak öğretmenin değerlendirmesini ve onaylamasını bekler.
Montessori Eğitimi: Çocuk çalışmalarını kendisi değerlendirmeye teşvik edilir.
Sonuç: Çalışmalarını değerlendirmeyi öğrenen çocuk dışardan onay bekleyen çocuğa göre bilgisine daha hakim ve ilerlemeye daha açıktır.
Geleneksel Eğitim: Öğretim araçları çocuğun duyularına hitap etmez ve yaparak yaşayarak öğrenme söz konusu değildir.
Montessori Eğitimi: Öğretim araçları çocuğun birden fazla duyusuna aynı anda hitap eder.
Sonuç: Montessori Araçları dahiyane yapılarıyla soyut bilgileri somut olarak iletirken aynı anda çocuğa yaparak yaşatarak öğretir.
Geleneksel Eğitim: Altı yaşına kadar çocuğun ilerlemesi ölçülemez.
Montessori Eğitimi: Montessori öğretmeni araçlarla çalışan çocukları gözlemleyerek ilerlemelerini ölçebilir.
Sonuç: Geleneksel eğitim çocuğun ilerlemesini ölçemediği için ihtiyaçlarını belirlemekte yetersiz kalır, oysa Montessori Eğitimi çocuğun tek bir dakikasını boşa harcamadan ilerlemesini takip eder.
Bu farklılıklar sayesinde çocuğun eğitiminde ciddi başarılı sonuçlar elde edilir.
